| 11 januari 2010
“Eigenlijk heb ik spijt dat ik zelf niet aan de bel heb getrokken bij buurtbemiddeling”. Mijn oude schoolvriendin neemt een slokje van haar wijn. We zijn een avondje uit en hebben de onderwerpen ‘ vroeger, mannen, kinderen, werk en kleding’ al besproken. Nu vertelt zij over de onenigheid die ze een poos heeft gehad met haar buren.“Vroeger gingen we goed met elkaar om, zegt ze. “Tot door misverstanden en ergernissen de klad er in kwam.” Ze vond het erg vervelend. Het leek ook steeds grimmiger te worden tussen hen. Tot op een avond twee mensen voor de deur stonden die vertelden dat ze van buurtbemiddeling waren. Zij kwamen op verzoek van de buren waarmee ze zojuist hadden gesproken. De buren wilden proberen om, met hulp van buurtbemiddeling, de verstandhouding tussen hen te verbeteren. De bemiddelaars vertelden dat zij neutraal en onpartijdig zijn en graag met mijn vriendin en haar man wilden praten.
Ze hadden ingestemd en aan de buurtbemiddelaars hun ervaringen en hun gevoelens eerlijk verteld. Aan het eind van dat gesprek besloten ze om, onder leiding van de bemiddelaars, het gesprek met hun buren aan te gaan. “Dat viel niet mee”, zegt mijn vriendin, want: “ Ook wij hadden vervelende dingen gezegd en gedaan”. Maar toen de buren hun aandeel in het conflict toegaven, week de spanning. De bemiddelaars leiden het gesprek heel behendig. Ieder kreeg voldoende gelegenheid om te spreken en bijna ongemerkt verliep het gesprek van verongelijkt en boos naar luisteren en meegeven tot het samen praten over wederzijdse wensen en oplossingen.
Ze had zelfs een beetje gehuild van opluchting , zegt ze. Sindsdien groeten de buren en zij elkaar weer en maken weer een praatje. “Echt! Zonder buurtbemiddeling hadden we dit niet bereikt!”
januari 2010 Dalia