Met de metro ga ik naar ‘de stad’. Ik kijk, in gedachten verzonken, uit het raam. Stemmen van twee vrouwen dringen langzaam tot me door. Ze bespreken hun ergernissen over het gedrag van een buurvrouw in de flat waar ze wonen: “Zodra ze thuis komt, gaat de radio hard aan”, hoor ik en de ander vult aan: “Ja en haar stem is altijd op schreeuw-volume”. Uit het vervolg van hun gesprek hoor ik dat volgens hen meer bewoners van de flat overlast ervaren van deze buur.  “Ik heb haar een paar keer gezegd dat ze rustiger moet zijn. Ze doet dan tien minuten de radio zachter maar daarna gaat het volume weer omhoog. Ik ben het echt zat. We hebben er allemaal last van,  laten we met z’n allen een klacht indienen bij de ‘woningbouw’. Ze spreken af om andere buren in te schakelen, waarna ze verder gaan met een opsomming van klachten. Ook de rumoerige feestjes, lekkende vuilniszakken en de troep op de gemeenschappelijke trap worden aan haar gedrag toegeschreven. Hun boosheid stijgt tot één van hen zegt dat ze de volgende keer meteen de politie belt: “Het moet nou ‘es afgelopen zijn!”
Ik vind het jammer dat ik de folder van buurtbemiddeling niet bij me heb, anders had ik die aan ze gegeven. De woningcorporatie en de politie zullen dat waarschijnlijk als eerste adviseren. Als beide buren echt een oplossing willen, dan biedt inzet van buurtbemiddeling een goede kans op verbetering van de onderlinge relatie èn het verminderen of oplossen van overlast en ergernissen. In een gezamenlijk gesprek komen de (vaak wederzijdse) irritaties aan de orde en worden misverstanden opgehelderd. Daarna ontstaat er ruimte om af te spreken hoe zij als buren in de toekomst met elkaar om willen gaan.

Dalia
090709